Thursday, September 15, 2011

घराची सजावट

स्वप्नात करत होते मी घराची सजावट
कधी लाल रागनी तर कधी शुभ्र पान्दार्यानी
वेलेला नवाते बंधन त्यात
होता सुन्दर दृश्याचा अटाहास

बाजार होता खूप छान मांडलेला
विविध प्रकानी गजबजलेला
शोधत होती त्यात वात
बघते तर काय बाजूंला मला हत्तींची साथ

दोलत होते ते प्राणी मज्जेत आपसात
जणू अलेल्याला करतात अदारत प्रणाम
शोभतील का ते घराच्या आवारात
विचारताच केला मी खरेदीचा आरम्भ

खिड़की आहे मोटाली घरात
खरी नाही पण जमवु शकते मी मैफिल तिच्या प्रकाशत
मंडली होती माझ्या नजरेत ,
वाध्य व्रिन्दाची त्याना लागेल सांगत

वेनाची तबला सारंगी मग घेतली बनवुन
संगीताची सुरवात करू आपन लवकर

घराची वास्तु असते सुविचार मनावर जड़वत
एकल होत खर , पण कशी करावी त्याला सुरवात
विचारात गडली मी अणि माझी मति
अणि पहाटे तर काय
गंधिन्जिच्या तिन माकादान्वर पडली माझी दृष्टि

सुख शांति चे माहेर ते माझे घर
अलाट तर पडाल प्रेमात झटपट
आल्हाद मिळेल शनात तुम्हाला
बुधाच्या चेर्यावर जसा मद्य हास्याचा स्थिरावा

Friday, February 11, 2011

गणपति बापा


जसा गोपाला जंगलात कृष्ण भेटी साठी आतुर होता तशी मी सुधा स्तोनेहेद्गे ला जाताना गणेश भेटी साठी आतुर होते.श्री मतजिन च्या प्रवाचानत त्यानी अनेकदा स्तोनेहेंद्गे ची किमयाई वर्णन केलि होती.त्यांचा तिथला फोटो अणि त्यात दिसणारे गणपति मी कधीच विसरू शकणार नाही.

इंग्लैंड ला प्रदर्पन करण्या अधि मी सहजच लन्दन मधील सहज योगा बदल वाचत होते.वाचता वाचता माला स्तोनेहेद्गे बदल कलाले .मी विचारच केला होता लन्दन ला जावून जो मी एक महिना आराम करणार आहे त्यात मी नक्की स्तोनेहेद्गे ला जावून येणार .पण माझे विचार विचारताच अडकून राहिले.तुषार ला तिथे जाण्यात कहि रुचि नसल्या मुले अणि मला स्वताला गाड़ी चलवाता येत नसल्य मुले माझी इस्चा पूर्ण कहि होयेना.

गेल्या आथ्वाद्यत सहजच मनाने परत स्तोने हेडगे ची धाव धरली .इन्टरनेट वर शोधल्यावर कलाले की लन्दन मधून दररोज ऐका दिवसाची ट्रिप स्तोनेहेद्गे अणि बाथ ला जाते
मअग काय पटापट मी केलि ट्रिप बुक अणि झाला माझा प्रवास सूरू .

जेवा मी तिथे पोहचले तेवा मानत फक्त एकाच इस्स्चा होती ,अणि टी होती गणपति दर्शनाची.मी सर्व दगडात गणेश शोधत होती ..ठंडी खूप होती अणि स्तोनेहेद्गे टेकडी वर असल्या मुले वारा ही खूप होता .टोपी , मुफ्फ्लेर , ठण्ड कोट सर्व घालून मी स्तोनेहेद्गे ला प्रदक्षिणा घालू लागली.तुम्हाला हसू येत असेल पण खरच काही उनाड कर्त्यानी हतोड़ा अनुन स्तोनेहेद्गे च्या दगादाना दूखावू पाहिले म्हणून तिथल्या कौंसिल ने आता स्तोनेहेद्गे ला हाथ लावणे सकत मना केले आह्हे अणि त्याला पहन्यासथी एक लक्ष्मण राष अखालाई आहे . टी गोलाकार लक्ष्मण रेखा आम्ही प्रदक्षिणा सारखे फिरू लागलो.तोच काय माझ्या समोर गणपतीची मूर्ती ..डोल्याना विश्वासच बसना.मी इथे तिथे भितरून पाहू लागली ..
पण गणपति बापा तिथेच होते.जणू माला त्यांच्या उपस्तितिची जाणीव करून देत होते.मी खूप प्रसन्ना झाली.बापाचे खूप फोटो ही काढले.त्यातला एक मी तुमच्या सोबत इथे शेयर करणार आहे.

Sunday, November 21, 2010

Eid

ईद की रात ...
घर आपका सलोना था , टीम टीम तारों का डेरा था ,
खूबसूरती हर चीज मैं झलकी थी , क्योंकि उसे आपने प्यार से सवारा था


ईद की रात ...
मेहमान तशरीफ़ लाते गए , घर का घरोंदा बनाते गए
खुन्शियोंकी कड़ियाँ जुड़ती गयी , और हम सब एक माला बन गये

ईद की रात ...
खेल की शातिर दारिने बड़ों को भी बच्चा बना दिया
लड़ कर रोना , रोकर हान्स पड़ना
हम सबको गुदगुदाता गया

ईद की रात ...
खाने की रौनक जब छा गयी , थाली अपने शृंगार से ही जल पड़ी
मन ने अंत टक डकार न मारी , पर पेट की उसको भी मनानी पड़ी

ईद की रात ख्वाइश हैं...
आप सब हमेशा खुश रहो, प्यार की वर्षा करते रहो
अल्ला दे आपको बरकत , हमारी तरफ से अप्पको ईद मुबारक...

Wednesday, November 03, 2010

majhe London

इकडचे सर्व रुतु नुसार बदलत असते
कधी अंगावर लोकरीचा धिग तरी कधी अंगभर कपद्याची ही गरज नसते
दिवस कधी कामा साठी पूर्ण नसतात तअर कधी रात्र येण्य साठी लोक आतुर होतात
लोकाना जे असते ते नको असते ह्यातच श्रृंगार कंपन्य ला अप्ला मर्म दिसते ,
मैत्रीचा कोड़ा निसर्गाला ही पड़ते उन्हाल्याला मिलतो पावूस तअर थंडीत झाडाला पानांची मैत्री ही भारी पड़ते

येताना पक्का निर्णय केला होता सर्व आईच्या सवाई जपून ठेवायच्या
चांगल्या गोष्टी इथून उचालायाच्या अणि द्रुश्तिकोनल नवी दिशा द्यायाचा
आता सर्व बोलाचाच भात बोलाचिच कड़ी वाटते
घराच्या सवाई इथे शोभणार नाही म्हणून लाज वाटते
अणि इकडच्या सविना शारीर रचना अलग बोलूँ मन टालते

इकडच्या न्यार्या गोष्टी नेहमी टोका पलिकडे वाटतात
व्याम करने पण कसे दिवस रात्र ,
दिएत करने तअर कसे तर सलाद मात्र
मज्जा मस्ती करने तर अजाराला बोलावान्याच्या सामान असतात
छंद इकडचे देवा पेक्षा श्रेठ असतात , ते करूनच लोक डोक भूई जड़ करतात

शिस्त मात्र कड़क असते , बोलने ही तस पढ़ात शिर असते
दोस्त असो व दुश्मन शब्द रचना तीच असते
मन मोकले करायला आपल्या मनासना ही वेल नसते
कारन सवांद सधन्य अधि इथे स्टे तस अणि रंगाची टेस्टिंग असते

दिवस सुरु होतो न्याहरीच्या धव्पलित ,स्वास्त खाण्याच्या तयारीत
कपडे टका टक लागतात अणि त्यावर तरीही लोकांच्या नजारा बारीक़ असतात
ट्रेन ला इथे लोक तुबे म्हणतात अणि गुड लुक्क देताना ते ठेंगा दाखवतात
तुबे मधे लोकाना गजेट पासून हसायला वेल नसतो , थोडा धका लागला तर तोंडाचा छतीस अकड़ा मात्र पटकन होतो
ओफ्फिचा ही तास नटरंगी आहे , चाह काफ्फी फक्त गोस्सिपाची पोदगी आहे
नून्गंदाचा इथे बजा वाजतो पण आम्ही तुमच्याच सारखे बोलावून घेण्यातच लोकाना अभिमान वाटतो


माझी पाठी ठेवलेली दुनिया माला नेहमीच आपली वाटते ,
पण फ़ोन वर आज काल हसायला संकोच वाटते
सगला कहि बदलले वाटते आपणच त्यात जूने आहोत हे मनाला ही पटते
विचार मी तगडा केला , जसा देश तसा वेश जगायला हवा आहे
पण खंत हीच मानत होती जे मी करते आहे तेच जर सत्य आहे
उदेश हच मी जपत आहे, आशय प्रसंगी का मअग दूसर्याँ साठी जगावे
हट स्वताचे असेच जपून का नाही नव्या पिढीला एक वेगाले उधाहरण ठेवावे

मअग ठरवले संस्कृति जपून वापरावी कशी ह्याची माला शिस्त गरजेची आहे
वेलट वेल काढून जून्या रितिंचे वाचन अणि वेला नुसार सर्वअ छे आचरण करने जरूरी आहे
इस्छा एक आहे मनी दुष्ट अंधार दूर व्हावा , योग्य सवाई अणि विचारानी दिवालिचा दिवा उजलावा ......

Thursday, October 21, 2010

Balloon Journey

This Ego Balloon makes me fly high , takes me wherever I want to lie ..
Hey I am blowing this wind with me ..Lets play and have roller coaster Ride ...

ohh..Look whole world is like mini ants and working relentlessly to please my mind
Can I oppress them , make them feel shy , Yes without my superior TALENT they can't survive ......

It makes me feel like I am different , & I Can changed he world & whatever I touch
Sky is not my Limit... I can even brought him Down.......

When I fly pass Black Cloud I gave him sign of discuss ..
When I see Eagle Soaring next to me I remind him of his ugly knuckles

I am flying above the sky , here to change laws of universe ..
to my surprise there are no one I can chat...
Where I am ..ohh something pinched me...
Where ohh , Where you going my body to be part of wind ..Stop stop ...
hey it hurts ..Ohh I am drowning now but there is no one to take my hand..

sky can u catch me ...Ohh I couldn't it will take me further Down...
Save save Black Cloud my throat cries , but in return I get Rain to take me more close to my ground..
Eagal with big Beak can you save me , he says no ,my ugly legs now need some rest before Fly ..

coming closer to these ants ...ohh what they are ..getting bigger like monster ...hope They don't want to eat me...
where I am crashing , I feel I am just like them ..

just they have mother Land and I have nothing of myself to praise....

तू

आहेस तू कसा नहीं मनाला काळात
जेवा होते अशांत तूच देतो शांति त्यास

आहेस तू कसा विचरते मी सर्वा
जेवा कोणी नसे जवाल तू च असशी माझा सर्व

आहेस का तू हट्टी हे नाही उघडे पुस्तक
थोडा सा भाव खावून मान्य का करशील मअग तू माझी अट

आहेस तू कसा प्रश्न हा किचकट आहे
कठिन प्रसंगात तूच माझा मार्ग दर्शक आहेस

आहेस जरासा तू वेगला , कलाल होत माला
पान ह्या गुणाची कदर झाली आता माला ........

Friday, September 24, 2010

ध्येय

डोक्यात होती एकाच धाव्पल , कधी शाळेत तर कधी इत्तर गुनात अवल ऐन्याची शर्यत .....ह्या शर्यतीत मी घडत ही होते अणि पडत ही होते ...मज्जा होती फक्त पलान्यत ..कधी अनगनत तरी कधी मोहाच्या रानागानत


क्षिशन संपला नोकरी सुरु झाली ..लक्ष्मी मिलाली...अणि आणखी नविन स्पर्धा पाठीशी आली ..जे हवे होते ते माझा मी करत गेले अणि इतारात उठून दिस्न्याताच सर्व महीने निघून गेले

मनाशंती साथी ध्यान जानले ..करावे तर ..असमाधाने ध्यान ही नहीं झाले अणि जीवनाच्या मुलाला मोडाचे स्वप्ना कठिन वातु लागले

साथीदार मिलाताच जीवनने झुपकन वालन घेतले , कधी त्याला सम्झंयत तर कधी माला सम्झावान्यत प्रेम रुतू चालले
ह्या सर्वात ...अनादाचे क्षण मधे मधे दोलाताच होते अणि सुखाची नविन नविन क्शिताजे अख्त होते

स्वताला सुधार्न्यत मी प्रयत्नाचा खेल रचला पण भावनाना माझ्या त्याने नहीं दाद दिला ..
माग इतरांच्या गरजा ही आपल्या गरजा केल्या अणि त्यातुना ही स्वार्थी पाना मी साधला

शिखर मागून शिखर गाठली पान हरवलेले तल माला कहि सापडेना
वहानार्य वार्याला अणि खोल समुद्राला जास त्याच धेय माहित असते तास मात्र माझा माला गमाना

अखेरीस शरण तुझ्या अल्ले आई , जिथे मनाची जदत्वा हलूच दूर होई
अत्ता. वोलाक्हू लागली मी स्वताला अणि सहजच उमगले ध्येय मक्झे माला